Tο δικό μου μερίδιο απ’ τον κόσμο

Naotaka Hiro Untitled (Pinnacle) 2017
Naotaka Hiro
Untitled (Pinnacle)
2017

Πάντοτε υπάρχουν πράγματα να κάνεις και πράγματα   να σκεφτείς,  όπως υπάρχουν και πράγματα  να μην σκεφτείς και να μην κάνεις.

Πάντοτε υπάρχουν πράγματα να στοχαστείς, για παραλήψεις και  λάθη που θα είχες διορθώσει  αν γυρνούσε αντίστροφα ο χρόνος.  Πάντοτε υπάρχουν φυσικά και τα σωστά που θα μπορούσες να είχες λαθέψει. Επ’ αυτών βέβαια  σπανίως στοχάζεσαι.

Σε κάθε διχάλα της ζωής  τράβηξες στο λάθος μονοπάτι. Δεν έμαθες  πότε  φυσικά αν ήταν λάθος μεγαλύτερο του «σωστού»  που αγνόησες. Γνώρισες τους λάθους ανθρώπους, στις λάθος στιγμές, πήρες τις λάθος αποφάσεις, μόνο τις λάθος αποφάσεις πήρες. Είσαι ένα λάθος. Ένα μεγάλο λάθος!

Στους άλλους λες πως δεν μετανιώνεις για τίποτε. Αλλά αυτό είναι τερατώδες  ψέμα. Αν δεν μετανιώνεις για τίποτε,  τότε γιατί τιμωρείς τον εαυτό σου; Είσαι αυστηρός και κρίνεις χωρίς ίχνος επιείκειας τα λάθη σου. Τούτο βέβαια δεν σε οδηγεί σε καλύτερες αποφάσεις αλλά  σε βολικές  αιτιολογήσεις των επόμενων  λαθών. Δεν συγχωρείς τον εαυτό σου, γιατί αν το έκανες θα ένιωθες άνθρωπος, κι αν ένιωθες άνθρωπος  θα συμπονούσες και θα αγαπούσες περισσότερο  την -ατελή- φύση σου.

Είσαι ευαίσθητος στην κριτική των άλλων. Αλλά σκέψου, υπάρχει περίπτωση να βρεις κριτή αυστηρότερο από εσένα;  Φοβάσαι -και δικαιολογημένα-  τους ανθρώπους, ελάχιστοι όμως θα μπορούσαν να σε πονέσουν με τον τρόπο που πονάς ο ίδιος τον εαυτό σου. Μαστιγώνεσαι αλύπητα κι έπειτα κάνεις της πληγές αφορμή για περισσότερο μαστίγωμα και περισσότερες πληγές και περισσότερο μαστίγωμα.

Γιατί; Για ποιο πράγμα κατηγορείς τον εαυτό σου; Ποιον έβλαψες, ποια ανήκεστο ζημιά προκάλεσες; Τι θα μπορούσες να αποφύγεις; Που ήταν ο  δόλος, η σκοπιμότητα  και η πρόθεση σου  να βλάψεις;  Αλλά κι αν ακόμη έβλαψες  συνειδητά ή ασυνείδητα, αν έπραξες κακό σε άλλους, δεν νομίζεις πως έχεις  τιμωρηθεί  αρκετά;

Ποιος κατήγορος – άλλος από σένα- δεν θα (σου) αναγνώριζε ελαφρυντικά; Ποιος δικαστής θα αρνιόταν  να σου δώσει άλλη μια, ίσως την πρώτη,  πραγματική σου ευκαιρία;

Ο πόνος δεν αφαιρεί απ’ τον πόνο κι η τιμωρία δεν λειτουργεί παιδευτικά. Δεν θα πάθεις για να μάθεις. Θα πάθεις για να συνεχίσεις τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα απαξίωσης και οδύνης. Στο βαθμό που  ο πόνος  έγινε  η ταυτότητα σου τον χρειάζεσαι για να αποκτάς την αίσθηση της ύπαρξης. Γίνεσαι το Εγώ- πόνος. Όταν ο πόνος υφίεται  χάνεις την αίσθηση του εαυτού. Θα τον προκαλέσεις για να γίνεις και πάλι  εσύ. 

«Πονάω άρα υπάρχω» 

Κανένας όμως δεν γίνεται να ζει μόνιμα σε πόνο. Ο κύκλος θα κλείσει με τους ποικίλους τρόπους ελέγχου, που θα χρησιμοποιήσεις για να αισθανθείς το μεγαλειώδες αίσθημα της ανακούφισης. Κι έπειτα θα ακολουθήσουν τα αφόρητα συναισθήματα της ανίας και της απώλειας της αίσθησης του εαυτού που θα σε σπρώξουν εκ νέου στην αναζητήση του πόνου.

Και τίποτε δεν θα αλλάξει πραγματικά στην ζωή σου μέχρι να πεις:  «Aρκετά! Αξίζω να ζω μια ζωή με αγάπη και κατανόηση. Μπορώ να συγχωρέσω και δικαιούμαι να αιτηθώ συγχώρεσης. Έφτασα -δια πυρός και σιδήρου – ως εδώ και είμαι άνθρωπος μες τους ανθρώπους. Ζητώ το δικό μου μερίδιο  απ’ τον κόσμο” 

 

Art: Naotaka Hiro Untitled (Pinnacle) 2017