Βιωματική ομάδα εκπαιδευτικών για το θέμα του εκφοβισμού

Bullying by KungFuPlum on DeviantArt

Προς την ολομέλεια:
Ανατρέξτε στη σχολική σας  ή την διδασκαλική σας εμπειρία και θυμηθείτε χαρακτηριστικούς τύπους από την τάξη. Πείτε λέξεις που χαρακτηρίζουν αυτούς τους τύπους.
Ζητάμε από 2 μέλη της ομάδας να καταγράψουν τις λέξεις όπως ακριβώς ακούγονται.
Ζητάμε από την ολομέλεια να ομαδοποιήσουν τις λέξεις ώστε να φτιαχτούν 4 τύποι της σχολικής τάξης (σπασίκλας, πειραχτήρι, ταραξίας κλπ).
Κάθε μέλος διαλέγει σε ποιον ρόλο θέλει να μπει (σε ρόλο που τον γνωρίζει ή σε κάποιον που θέλει να εξερευνήσει).
Βγείτε από τον εαυτό σας και μπείτε στα παπούτσια του ρόλου, είσαστε παιδί στο σχολείο και είσαστε αυτός ο ρόλος.
Θυμηθείτε περιστατικά που βιώσατε σε αυτό τον ρόλο. Τι σκεφτήκατε, τι αισθανθήκατε πως αντιδράσατε. Συζητήστε μεταξύ σας.
Γράψτε ένα γράμμα προς την τάξη (συμμαθητές, δασκάλους, γονείς) όπου θα εκφράζεται την δική σας αλήθεια, για το πώς σκέφτεστε, νοιώθετε, αντιδράτε. Χρησιμοποιήστε γλώσσα μέσα από τον ρόλο. Συνθέστε, αξιοποιήστε όλες της φωνές της μικρής ομάδας. Ο  εσωτερικός διάλογος βοηθά να αναδυθούν όχι μόνο οι φανερές αλλά και οι κρυμμένες του πλευρές και δημιουργεί προϋποθέσεις για σύνθεση σε ένα άλλο επίπεδο.
Ένα μέλος από κάθε ομάδα αναγιγνώσκει το γράμμα στην ολομέλεια.
Βγείτε από τον ρόλο. Συγκροτείστε καινούργιες μεικτές ομάδες ρόλων. Αναστοχαστείτε την εμπειρία, ανατρέξτε σε αντίστοιχες εμπειρίες σε άλλες ομάδες (που, πότε ήσασταν σε αντίστοιχο ρόλο στη ζωή σας, στην οικογένεια, παρέα φίλων, στη εργασία). Ως ομάδα γράψτε μια μικρή παράγραφο με διαπιστώσεις, σκέψεις, συναισθήματα με την οποία θέλετε να τροφοδοτήσετε την ολομέλεια στο κλείσιμο της συνάντησης.
Ο εκπρόσωπος κάθε ομάδας διαβάζει την παράγραφο στην ολομέλεια. Ακολουθεί συζήτηση και  κλείσιμο της ομάδας.
 

Βασισμένο σε υλοποίηση της κ. Πολέμη-Τόδουλου για το ΜΕΙΖΟΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΠΙΜΟΡΦΩΣΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ.


Μια γυναίκα που κακοποιήθηκε σεξουαλικά όταν ήταν παιδί, αλλά αρνείται αυτή την πραγματικότητα της παιδικής της ηλικίας και έχει μάθει να μη νιώθει πόνο, δραπετεύει διαρκώς από το παρελθόν της χρησιμοποιώντας τις σχέσεις της με τους άντρες, το αλκοόλ, τα ναρκωτικά ή τα επαγγελματικά επιτεύγματα. Χρειάζεται συνεχώς έντονες συγκινήσεις για να μη νιώθει πλήξη. Δεν επιτρέπει στον εαυτό της ούτε μια στιγ­μή ηρεμίας, κατά την οποία μπορεί να νιώσει την πυρακτωμέ­νη μοναξιά της εμπειρίας που έζησε ως παιδί, επειδή φοβάται αυτό το συναίσθημα περισσότερο και από τον ίδιο το θάνατο.
Alice Miller - Οι φυλακές της παιδικής μας ηλικίας

Η ομιλία μου στην ημερίδα "Οι εξαρτήσεις και η εξάρτηση στο διαδίκτυο"

[googleapps domain="docs" dir="presentation/d/1y59nSS_nAfk8SFHMpKZ3ZQmhY_XjSVooVrh9yAukSZA/embed" query="start=false&loop=false&delayms=3000" width="600" height="400" /]
 
Το Κέντρο Πρόληψης των Εξαρτήσεων & Προαγωγής της Ψυχοκοινωνικής Υγείας Ν. Άρτας σε συνεργασία με το 2ο Γυμνάσιο & το 2ο Λύκειο σας προσκαλούν στην ημερίδα που θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 22/11/2014 στις 9:30 π.μ. στην αίθουσα εκδηλώσεων του 2ου Λυκείου με θέμα:  « Εξαρτήσεις & Εξάρτηση από το διαδίκτυο»
Ομιλητές:
Οικονομίδης Θεόδωρος- Παιδοψυχίατρος Επιστημονικός Υπεύθυνος του Κ.Π.Ν.Α.
Μπλέτσος Κων/ νος- Ψυχολόγος της Παιδοψυχιατρικής Κλινικής του ΓΝΑ «ΣΙΣΜΑΝΟΓΛΕΙΟ- ΑΜΑΛΙΑ ΦΛΕΜΙΓΚ».
 
Πρόγραμμα ημερίδας:
9:30 - 11:30    Εισηγήσεις
11:30 - 12:00  Διάλειμμα
12:00 - 13:00  Βιωματικό σεμινάριο
13:00 - 13:30  Κλείσιμο – Συμπεράσματα
Η πρόσκληση απευθύνεται σε μαθητές, γονείς & εκπαιδευτικούς του 2ου Γυμνασίου & του 2ου Λυκείου Άρτας.
Η είσοδος είναι ελεύθερη.


Αναπλαισίωση

Τι είναι η αναπλαισίωση;

 
Η αναπλαισίωση είναι μια από τις πιο δυναμικές τεχνικές της συστημικής και οικογενειακής θεραπείας. Είναι ένας τρόπος να βάζουμε τα γεγονότα σε διαφορετικό πλαίσιο ώστε να αλλάξουμε την σημασία και το νόημα που έχει αποδώσει σε αυτά ο πελάτης.
Προσπαθούμε με άλλα λόγια να βοηθήσουμε  τους ανθρώπους να δουν πέρα από τις τετριμμένες και συχνά ενοχοποιητικές περιγραφές της ζωής τους, ψάχνοντας για εναλλακτικές εξηγήσεις, οι οποίες εν τέλει καθορίζουν και το τρόπο που αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους και τον κόσμο που τους περιβάλλει.
 

Παράδειγμα αναπλαισίωσης απο την κλινική μας εμπειρία

 
Η Ρ, 16 ετών εισήχθη στην Μονάδα για νοσηλεία μετά από εισαγγελική εντολή (είχε συλληφθεί για πορνεία έξω από το  Αστυνομικό Τμήμα  Ομόνοιας).
Από το ιστορικό της αναφέρεται συναισθηματική αστάθεια, φυγές, χρήση ναρκωτικών ουσιών. Η Ρ. είχε επανειλημμένα κακοποιηθεί σεξουαλικά από τον ετεροθαλή αδερφό της.
Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης εκφράζει αισθήματα ντροπής και ενοχής για την σύλληψή της.
-Αισθάνομαι ντροπή για αυτό που έκανα...Είμαι ένα ανάξιο άτομο, τίποτε δεν κάνω σωστά στη ζωή μου... δεν μπορώ να ζήσω με αυτή την ντροπή, τους έκανα όλους ρεζίλι, θα ήταν καλύτερα...για όλους,  να πεθάνω...
-Χμ...
-Τι σκέφτεστε;
-Σκέφτομαι πως μόνο ένα βαθιά ηθικό άτομο σαν εσένα θα επέλεγε να κάνει πιάτσα έξω απο Αστυνομικό τμήμα..(χαμογελάει)!


Θεραπευτική επικοινωνία και Ιατρική εκπαίδευση

Θεραπευτική επικοινωνία και Ιατρική εκπαίδευση

Στο περιβάλλον του 21 ου αιώνα που χαρακτηρίζεται από τις ριζοσπαστικές αλλαγές που έχει επιφέρει η τεχνολογία στη σχέση Ασθενών - Ιατρών, η θεραπευτική συμμαχία παύει πλέον να είναι το μελλοντικό πρόταγμα μιας φιλοσοφικής - ηθικής στάσης και καθίσταται επιτακτική κλινική αναγκαιότητα.
“Το μέλλον είναι ήδη εδώ..”
Οι περιορισμένοι πόροι του συστήματος υγείας και η ανάγκη για τεκμηριωμένη Ιατρική πρακτική, καθιστούν την σωστή επικοινωνία Ιατρού - Ασθενή μια εκ των ουκ άνευ συνθήκη, στο βαθμό που η εμπλοκή (engagement) του ανθρώπου στα θέματα της υγείας του είναι αποδεδειγμένα η καλύτερη συνταγή πρόληψης και αντιμετώπισης των απειλών για την υγεία.
Σε αυτό το πλαίσιο η σχέση Ιατρού - Ασθενή περνάει σε μια φάση συνεργασίας με απώτερο σκοπό την εξασφάλιση των βέλτιστων θεραπευτικών αποτελεσμάτων με το μικρότερο δυνατόν κόστος.
Τούτο βέβαια δεν αποτελεί μια ad hoc διαδικασία που κυοφορείται στο νου κάποιον οραματιστών, αλλά αντιθέτως μια ριζοσπαστική αλλαγή παραδείγματος τόσο στον τρόπο που σκεφτόμαστε και ασκούμε την Ιατρική, όσο και στον τρόπο που αναπαριστούμε τον ασθενή και την ασθένεια.
Αυτές οι ριζοσπαστικές και επίπονες αλλαγές μπορούν να προέλθουν μόνο μέσα από την Ιατρική εκπαίδευση.
Σύμφωνα με τα παραπάνω προτείνονται σημαντικές παρεμβάσεις τόσο στο προπτυχιακό επίπεδο των Ιατρικών σπουδών, όσο και στο επίπεδο της συνεχόμενης Ιατρικής μετεκπαίδευσης.

Προπτυχιακά μαθήματα ευαισθητοποίησης σε θέματα Ιατρικής πρακτικής - επιστημολογίας και διαχείρισης σχέσεων, με βάση τους παρακάτω άξονες:

Φιλοσοφία & Θρησκεία

  • Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι και Ιατρική σκέψη (Ιπποκράτης Αριστοτέλης- Επίκουρος- Ησίοδος- Σωκράτης).
  • Ανατολικές φιλοσοφίες και Ιατρική πρακτική (Meditation-Zen).
  • Χριστιανισμός (Η επίδραση του Χριστιανισμού στην αξία της ζωής και τα ανθρωπιστικά ιδεώδη)
  • Μοντέρνα φιλοσοφία (Ανθρωπισμός- Υπαρξισμός).

Ιατρική επιστημολογία - Αλλαγή παραδείγματος - Ιατρικές κοσμολογίες (Από την Ιατροκεντρική προσέγγιση στην ασθενοκεντρική και εν τέλει στην ανθρωποκεντρική προσέγγιση).

  • Ιατρική επιστημολογία και πρακτική
  • Ολιστική Ιατρική- Συμπονετική φροντίδα.
  • Προσωποποιημένα θεραπευτικά πρωτόκολλα
  • Συνεργατική φροντίδα (Ο Ιατρός σε ρόλο συντονιστή της διεπιστημονικής ομάδας φροντίδας).
  • Θεραπευτική αβεβαιότητα και συναπόφαση
  • Ιστορίες των ασθενών (naratives). Επιλεγμένοι e-patients μοιράζονται την εμπειρία και τις γνώσεις τους μέσα από παραδόσεις στα αμφιθέατρα και τα on line προγράμματα των Πανεπιστημίων (βλ. Stanford Medicine X)

Κοινωνιολογία της Ιατρικής

  • Επαγγελματοποίηση -Επικράτηση των κυρίαρχων επαγγελμάτων.
  • Σχέσεις εξουσίας μεταξύ επαγγελματιών υγείας.
  • Σχέση εξουσίας Ιατρού - ασθενή.
  • Η αναπαράσταση του ασθενή και της ασθένειας δια μέσω των αιώνων (Σωματοποίηση -Δυνητικό σώμα).
  • Ψυχολογία των ασθενών.

Θεωρία της επικοινωνίας.

Βασικές αρχές και τεχνικές Συμβουλευτικής.

Η επιρροή της τεχνολογίας στη διαμόρφωση της σχέσης Ιατρού- Ασθενή (e-Patient - Empowered patient- Virual Communities κλπ).

Καινοτομία και Ιατρικές εφαρμογές.

Συνεχόμενη Ιατρική εκπαίδευση (CME). Στοχεύμενα εκπαιδευτικά προγράμματα σε θεματικές όπως:

  • Διαχείριση σχέσεων Ιατρού - Ασθενή.
  • Διαχείριση της on line Ιατρικής ταυτότητας (ευκαιρίες- κίνδυνοι).
  • Δύσκολος ασθενής -Τεχνικές αποκλιμάκωσης.
  • Συμβουλευτικές τεχνικές για Ιατρούς (ενεργητική ακρόαση- ενσυναισθηση- παράφραση- αντανάκλαση συναισθημάτων κλπ).
  • Επικοινωνία Ιατρού- Ασθενή.
  • Συμμόρφωση ή συνεργασία, μοντέρνες τεχνικές επιρροής και παρακίνησης (motivational interviewing)
  • Patient engagement.
  • Ενσυναισθητική κατανόηση και συμπονετική φροντίδα.
  • Διαδίκτυο και Ιατρική (Πως το διαδίκτυο αλλάζει τη σχέση Ιατρού Ασθενή).
  • Διαδίκτυο και ενδυνάμωση, η μεταμοντέρνα ταυτότητα του ασθενή (Googler, e-patient- Virtual Communities).
  • O Ιατρός ως σύμβουλος στο διαδίκτυο.
  • Καινοτομία και Ιατρικές εφαρμογές.
  • Συνεργατική φροντίδα (Ο Ιατρός σε ρόλο συντονιστή της διεπιστημονικής ομάδας φροντίδας)

Το αυτο επιτηρούμενο σώμα

Ο Foucault πιστεύει πως η μοντέρνα εξουσία δεν καταπιέζει αλλά κατασκευάζει πραγματικότητες. Με τον τρόπο αυτό η ανάγκη για έλεγχο και καταστολή μειώνονται στο βαθμό που ο αποκλείνων φροντίζει να αυτό διορθώνει την συμπεριφορά του δίχως (την βίαιη)  εξωτερική επιβολή. Ο Foucault  ονόμασε την τάση αυτή της μοντέρνας εξουσίας Πανοπτισμό, ενώ στην ανάλυσή του εμπνεύστηκε από το περίφημο σχέδιο για ιδρύματα εγκλεισμού του  Bentham,  το Πανοπτικόν.Read more


Η Ψυχολογία του καλού παιδιού

Μπράβο, σε αγαπώ τόσο πολύ, είσαι ένα καλό παιδί...

Πόσο συχνά αλήθεια, οι γονείς χρησιμοποιούμε αυτή την φαινομενικά αθώα πρόταση. Και λέω φαινομενικά, γιατί αυτή η πρόταση συνδέει το βασικό για κάθε παιδί συναίσθημα της  αγάπης και της αποδοχής με την συμπεριφορά του. Πράγμα που στο απλοϊκό μυαλουδάκι μεταφράζεται ως:
Είμαι καλό παιδί = με αποδέχονται = με αγαπούν και αντίστροφα  Δεν είμαι καλό παιδί = δεν με αποδέχονται = δεν με αγαπούν
Η γονεϊκή αγάπη όμως δεν είναι ζήτημα επιλογής για το παιδί αλλά το κεντρικό θέμα γύρω από το οποίο διαμορφώνεται η αντίληψη για τον εαυτό του και τους άλλους. Επομένως το παιδί  θα κάνει ότι είναι δυνατόν για να πάρει την ζωτική για την επιβίωση του αγάπη.
Ένας δρόμος που συχνά  επιλέγουν σαν διέξοδο  τα παιδιά είναι να παρουσιάζουν προς τα έξω  μια ψευδή εικόνα του Εαυτού (false self) που είναι συμβατή με τις απαιτήσεις του περιβάλλοντος.  Για να το καταφέρουν αυτό  καταπιέζουν τα αρνητικά τους συναισθήματα ακριβώς από τον φόβο της απόρριψης.
Όταν αυτό γίνεται για μεγάλο χρονικό διάστημα το παιδί χάνει την ικανότητα επαφής με τα πραγματικά του συναισθήματα και μεγαλώνει αντιλαμβανόμενο τα συναισθήματα και τις ανάγκες των άλλων.
(Πολλοί από τους θεραπευτές και γενικότερα από τους ανθρώπους που επιλέξανε να υπηρετήσουν τις επιστήμες του ανθρώπου, υπήρξαν σε κάποιο βαθμό καλά παιδιά στην παιδική τους ηλικία.)
Τα ακραία περιβάλλοντα, που δεν δίνουν καθόλου σημασία στα συναισθήματα και τις ανάγκες  των παιδιών (ακυρωτικά περιβάλλοντα) μπορεί να οδηγήσουν το παιδί στην ανάπτυξη διαταραχής προσωπικότητας, στις πιο ήπιες καταστάσεις αναπτύσσονται νευρώσεις και καταθλίψεις.
Σε κάθε περίπτωση η ακύρωση των συναισθημάτων και η ανάπτυξη του ψευδούς εαυτού δημιουργούν το σκηνικό για να στηθεί (με την συνδρομή βιολογικών και άλλων παραγόντων) η συναισθηματική δυσκολία των ενηλίκων.
Για τους παραπάνω λόγους είναι σημαντικό οι γονείς θα θυμόμαστε πως:

Η Αγάπη και η αποδοχή στα παιδιά μας δινεται  χωρίς όρους και  προϋποθέσεις.
Τα παιδιά μας είναι πάντοτε αποδεκτά.
Οι προβληματικές συμπεριφορές των παιδιών μας  είναι ζήτημα προς διαχείριση.
Τα προβλήματα είναι τα προβλήματα και τα παιδιά είναι τα παιδιά.

 
Απο το Βιβλίο της A.Miller "Οι φυλακές της παιδικής μας ηλικίας" - Εκδόσεις  ΡΟΕΣ


Η νοσηλεία της νευρικής ανορεξίας

[googleapps domain="docs" dir="presentation/d/1SMAJzZUhNwghEImJRwQV0254aDiHgOj4kgVePHL4hq4/embed" query="start=false&loop=false&delayms=3000" width="480" height="299" /]


Privacy Preference Center