Νευρική ανορεξια

Αναπτυξιακό τραύμα και διατροφικές διαταραχές σε παιδιά και εφήβους

Πλήθος ερευνών έχουν τεκμηριώσει τις τραυματικές ιστορίες των ανθρώπων που πάσχουν από διατροφικές διαταραχές (Dalle Grave, Rigmonti, Todisco & Oliosi, 1996; Reyes-Rodriguez et al., 2011), με την σεξουαλική κακοποίηση της παιδικής ηλικίας childhood sexual abuse (CSA) να είναι το συνηθέστερο τραύμα (De Groot & Rodin, 1999; Wonderlich et al., 2001).
Ο Brewerton (2007) συνοψίζει τα ερευνητικά ευρήματα λέγοντας ότι η σεξουαλική κακοποίηση της παιδικής ηλικίας είναι στατιστικά σημαντικός αλλα μη ειδικός παράγοντας κινδύνου για την ανάπτυξη διατροφικής διαταραχής.

Η νευροβιολογική βάση των διατροφικών διαταραχών

Η αιτιολογία των δiατροφικών διαταραχών εστιάζει στους εξωτερικούς παράγοντες όπως η πολιτισμική πίεση, οι πεποιθήσεις των γονιών σε σχέση με το σωματικό βάρος, τη δίαιτα και την άσκηση, τα τραυματικά και στρεσσογόνα γεγονότα της ζωής τα οποία πυροδοτούν τις διατροφικές συνήθειες. Παρότι το περιβάλλον παίζει σίγουρα σημαντικό ρόλο στην σχηματοποίηση των συμπεριφορών, υπάρχουν πλέον στοιχεία που δείχνουν ότι οι δδ ξεκινούν στον εγκέφαλο.

Τι είναι η νευρική ανορεξία

Η έναρξη των συμπτωμάτων της νευρικής ανορεξίας εμφανίζεται συνήθως στις ηλικίες μεταξύ 10 και 18. Ασθενείς εκτός του ηλικιακού αυτού...

Διατροφικές Διαταραχές στην Εφηβεία (Βιβλιογραφία)

Ενδεικτικά Περιεχόμενα του Σεμιναρίου:
Διατροφικές Διαταραχές
Τι είναι οι Διατροφικές Διαταραχές
Συμπτωματολογία και διάγνωση των διατροφικών διαταραχών
Οι κυριότερες διατροφικές διαταραχές
Νευρική Ανορεξία-Νευρική Βουλιμία
Επιπολασμός και επίπτωση διατροφικών διαταραχών στον Ελληνικό πληθυσμό
Επιπτώσεις των διατροφικών διαταραχών στην ψυχοσωματική ανάπτυξη των παιδιών

Διατροφικές διαταραχές στην εφηβεία

Οι Διαταραχές Λήψης Τροφής (ΔΛΤ) συνέθεσαν μία διακριτή κατηγορία στα ψυχιατρικά διαγνωστικά συστήματα τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, με την έκδοση του Διαγνωστικού και Στατιστικού Εγχειριδίου των Ψυχικών Διαταραχών (Diagnostic and Statistical Manual for Mental Disorders, American Psychiatric Association [APA]), αντανακλώντας την αυξημένη προσοχή που έλαβαν από κλινικούς και ερευνητές.